Zo. Ondanks dat we ons nogal lucky voelden met de verwelkoming van Hayzee, was het zaterdag toch een soort pech-avondje eerste klas. Laat er geen misverstand over bestaan, het was een knalfeessie, daar niet van: er werd rustig op los gemurderd door SP, Zwart Licht, natuurlijk Hayzee, FS Green, Full Crate, Mc Fit (altijd daar als ie nodig is!) en king of murda Turk. Nee, het venijn zat hem al in het begin van de avond. Na een uiterst gezellig samenzijn van de Appletree CEO’s + aanhang (Cheese maakte een murder-curry en de wijntjes gingen er ook goed in) togen wij in opperbeste staat richting het Bimhuis/Muziekgebouw alwaar wij onze nachtelijke escapades zouden aanvangen met een zeer cultureel verantwoord concert van het Metropole Orkest die, zoals hieronder beschreven, een tribute zouden brengen aan wijlen J. Dilla. De echte Appelsap-connaisseur weet natuurlijk dat wij een bijzondere band hebben met deze 1st class producer, gezien het feit dat zijn laatste concert in Nederland was op ons feestje in de Sugar Factory (check hier een memorabel stukje film). In de grote zaal van het Muziekgebouw zouden nummers als Stakes Is High, Fall In Love en wat dies meer zij in een orkestraal jasje gestoken worden. Aanvang 22:00 uur. Althans… Dat is wat de website van organisator B-Oost, ons wist te melden. Ruim op tijd meldden wij ons met onze entourage in de foyer van het prachtige gebouw aan het IJ, waar wij spoedig de ene na de andere scenetijger (quote-unquote Job de Wit!) de hand konden schudden. Iedereen was er, maar waarom was iedereen ook zo vroeg? Al met een borrel in de hand en druk in gesprek zagen zij er meer uit alsof ze het concert reeds bijgewoond hadden. De waarheid was inderdaad zo pijnlijk. De organisatie had twee concerten omgewisseld zonder dit op hun website, duidelijk een medium dat vaak kort van te voren nog geraadpleegd wordt voor het verkrijgen van juiste informatie, aan te passen. De gevolgen waren voor velen funest. Al snel bleek dat niet alleen wij, maar met ons een man of 30 dit eenmalige, zeer unieke concert gemist hadden. Van opgewektheid was inmiddels geen sprake meer, aangezien deze emotie snel plaats maakte voor een bepaald gevoel van chagrijnigheid. En de avond moest nog beginnen! Het concert dat ons nu ten deel viel was er een van Jimi Tenor met het zelfde Metropole Orkest en kon toch nog bekoren. De goede man was een soort flamboyante mix tussen Hans Klok en Andy Warhol en waagde zich muzikaal aan het nog relatief onontgonnen gebied dat getypeerd zou kúnnen worden als Fantasy Funk. Met hun preciese spel deelde het Metropole nog wat pijnsteekjes uit en maakte duidelijk dat het echt, echt heel mooi was geweest als we onze favoriete Dilla tracks op deze manier hadden kunnen horen. Goed, genoeg hierover. De pijn zit diep, maar we moeten door.

Op Appletree Nights bleek er nog een handjevol pech over te zijn en voor een volle zaal presenteerden wij Hayzees videoclip… zonder geluid. Dat deed het namelijk niet. Maar uiteindelijk wel toen we de cd-versie erbij draaiden.. Die niet helemaal synchroon liep. Helaas. Gelukkig viel de clip wel keigoed in de smaak en knalde Zwart Licht er daarna een lekker hard optreden tegenaan. Lekker bezig, boys. Gaan we nog veel van horen. Check ook de gruwlijke video, geheel synchroon en gemaakt door Bob Mayata en Boy Wonder hierrr. Maar nog zijn we er niet. Tel hierbij op dat er nog wat drankjes op verkeerde plekken werden neergezet en er vervolgens ook nog een monitorspeaker op een heel aardig meisje (dat al eerder een keer een fles tegen haar hoofd had gekregen van Method Man) haar voet viel, en je mag met recht spreken van een pech-avondje. Maar in ieder geval wel een van de gezelligste sinds tijden!

Binnenkort wat foto’s bij Appletree en voor ongeduldigen nu al een paar bij onze vriendinnen van de Karel en Sjaak! Dames, waarom maar zeven?